#1

Czy istnieje takie coś jak nienawiść od pierwszego wejrzenia ?

Juliet weszła do budynku nowej szkoły, była niepewna, zdenerwowana, była wyjątkowa, ale jeszcze o tym nie wiedziała. Skrywała w sobie tajemnicę. 

Ta myśl towarzyszyła mi od dziecka. Nigdy nie lubiłam innych dzieci, czy może młodzieży z klasy czy grupy. Nigdy nie miałam najlepszej przyjaciółki, której na przerwach szeptałabym sekrety na przerwach. Nie byłam kochliwa, ani przyjacielska, najchętniej omijałam innych szerokim łukiem. Byłam typem samotnika.
-Hej
Usłyszałam męski głos niedaleko siebie. Spojrzałam w prawo, wysoki szatyn usiadł obok mnie.
-Siema,
  o co chodzi ?
Niepewnie się odezwałam, od tak dawna nie odezwałam się z tego powodu, że musiałam, ponieważ "tak wypada".
-Mam na imię Chester.
Chłopak przedstawił mi się. Spojrzałam na niego i czekałam co powie dalej, po chwili zrozumiałam, że teraz moja kolej. Roześmiałam się <O Boże !, kiedy ostatni raz ja się śmiała ?> i niepewnie spojrzałam w jego ciemne oczy.
-Przepraszam, od dawna z nikim nie rozmawiałam,
  nie jestem za dobra w te klocki.
Powiedziałam się i uśmiechnęłam, odwzajemnił go.
-Juliet.
-Piękne imię.
-Dziękuję.
Nagle zadzwonił dzwonek.
-Robisz coś po lekcjach ?
Jego oczy zapłonęły nadzieją.
-Nic, tylko muszę iść do domu.
Uśmiechnęłam się, nauczycielka zbliżała się do klasy.
-Odprowadzę Cię.
Po tych słowach odwróciłam się i ze spuszczoną głową weszłam do klasy.

 *

Przed ostatnią lekcją zaczepiły mnie "koleżanki" z klasy.

-Czego Chester od Ciebie chciał ?

Zapytała Ola stając nade mną.

-Nie Twoja sprawa.

Odpowiedziałam i wstałam, spojrzałam jej w oczy, były przepełnione...

-To jest...

-Eghem.

Jedna z jej świty odchrząknęła, widocznie też jej się podobał. Uśmiechnęła się sztucznie.

-To będzie mój chłopak, więc z łaski odczep się od niego, nie chcę żeby się, eghm zmarnował.

Nie wytrzymałam i moja pięść ruszyła ku jej twarzy. Centymetr od niej ktoś przytrzymał moją dłoń, zrobił to szybko i zdecydowanie. Spojrzałam w kierunku...

-O Chester, dziękuję. Ta wariatka...

Ola zaczęła swój wywód.

-Lepiej zamilcz. Przykro się słucha.

Spojrzał w moją stronę.

-Nie warto, idziemy ?

Kiwnęłam głową i wziąwszy torbę ruszyłam za chłopakiem, wiem, że nie powinnam, ale musiałam. Odwróciłam się i kpiącą spojrzałam na Olę, była zazdrosna, tak cholernie zazdrosna !